Waar Sophie al weken naar uitkeek was Ryan alweer een beetje vergeten: de dierentuin met z’n drietjes! De moeder van Sophie had vrijkaartjes voor het dierenpark Ouwehands in Rhenen van de Postcodeloterij. Deze mochten wij samen besteden, erg lief.

Ik had voorgesteld om met de trein te gaan: Ouwehands ligt globaal gezien tussen Utrecht en Arnhem dus zou dat met de trein en bus goed te doen zijn. En voordeliger: een railrunner voor beide kinderen was samen maar vijf euro en ik heb een studenten OV kaart dus ik kan gratis reizen. Op deze manier konden wij voor nog geen 10 euro naar de dierentuin, hartstikke mooi!

Op dinsdag 26 april (de dag voor Koningsdag) zijn wij dus met zijn drietjes naar de dierentuin geweest. Ik was vroeg bij Ryan: om negen uur al. Wij wilden de dag goed besteden dus daarom zouden wij op tijd vertrekken. Ik haalde Ryan en Sophie op met de auto. Niet eens om het slechte weer, maar omdat ik weet dat beide kinderen het hartstikke leuk vinden om bij mij in de auto te zitten. Ryan zit dan vaak gezellig naast mij en Sophie presteert het soms om in de achterbak te kruipen wat ik goed vindt voor die kleine stukjes.
Sophie woont vlak naast het station Hengelo Oost. Dat kwam goed uit, want in die trein konden wij helemaal blijven zitten tot aan Zutphen!
Sophie gaat heel vaak met de trein. Zo gaat Sophie vaak naar haar oma die in de kop van Overijssel woont. Ryan was echter nog nooit met de trein geweest. Eens moest de eerste keer zijn, dus vandaag!
Op het station mochten Ryan en Sophie mijn telefoonnummer op hun hand schrijven, voor het geval dat ik hen kwijt zou raken.
Toen wij ’s ochtends op de Syntus trein richting Zutphen stapten was het erg koud, maar liefst 3 graden. Ryan en Sophie wilden natuurlijk beide bij het raam zitten. Wij hadden een plekje voor vier dus dat kon mooi.

Ik kon aan Sophie zien dat zij er zin in had. Sophie was lekker aan het schommelen met haar benen waardoor ze Ryan af en toe aanraakte. Ryan vond dit niet zo fijn en vroeg Sophie of zij wilde stoppen. Sophie houdt van uitdagen dus ging nog even door waardoor er een discussie ontstond en zij beide wilden dat de ander op een andere plek ging zitten. Maar dit kon niet, omdat zij beide óók bij het raam wilden zitten. Sophie hield op met schommelen en Ryan zou er zich verder niets van aantrekken: probleem opgelost.
Eenmaal in Zutphen moesten wij overstappen op de trein naar Arnhem. Hier hadden wij 6 minuten voor. Ryan vond dit spannend: zouden wij dit wel redden? Ik vertelde Ryan dat het altijd makkelijk lukt en dat het perron niet zo groot is. Daar kwam de dubbeldekker aan: Ryan en Sophie renden naar de trein toe, direct naar een plekje boven in natuurlijk.
Beide hadden zij hun eigen rugzak mee met wat drinken, koekjes en snoepjes. Dit wilden zij best met elkaar delen, erg lief.

Eenmaal op Arnhem centraal gekomen was het even spannend (ook voor Ryan weer): waar zijn de bussen, welke bus nemen wij en is dat dan wel de goede bus?
Gelukkig werden wij goed geholpen door de NS medewerkers die ons naar de goede bus brachten. Ook in de bus hadden Ryan en Sophie een speciaal plekje weten te bemachtigen: achterin natuurlijk.
In deze bus moesten wij maar liefst 40 minuten blijven zitten, best wel een eindje dus. Onderweg inspecteerde Ryan de bus goed; hij telde het aantal hamertjes en nooduitgangen. Ook had hij zich al een scenario bedacht wanneer de bus te water raakt aan welke kant hij er dan het beste uit kon komen. Ik moest wel een beetje lachen en vertelde Ryan dat de kans héél klein is dat er iets ernstigs gebeurt. Eigenlijk vond ik het ook wel een beetje zorgwekkend. Sophie zie ik genieten van de reis terwijl Ryan meer bezig is met het afwegen van risico’s en gevaren. Naar mijn mening vind ik dit nog al zwaar voor een kind van tien jaar oud. Hij is dan ook niet voor niets een jonge mantelzorger en maakt zich dan ook duidelijk veel zorgen…

In Wageningen aangekomen moesten wij nog één bus hebben: die naar het Dierenpark. Deze was wat vertraagd tot ergernis van Ryan. Achteraf viel het mee, het duurde maar vijf minuutjes.
In de bus naar het dierenpark liet ik Ryan en Sophie een stukje van de serie ‘ZOOP’ op mijn mobiel zien. Deze serie is namelijk in hetzelfde dierenpark opgenomen een aantal jaar geleden. Helaas kenden beide deze serie niet. Volgens mij was ZOOP dan toch meer uit de tijd van mijn iets oudere zusjes… Grappig!

Eenmaal aangekomen in de dierentuin gingen Ryan en Sophie helemaal los: rennen, vliegen, gillen en helemaal uitgelaten. Ik liet hen een plattegrond zien van het park en beiden willen ze direct álles zien! Ik stelde voor om de route te volgen en op deze manier alles te kunnen bekijken. Nee hoor, er moest eerst gespeeld worden in de speeljungle omringd met water. En kwijt was ik ze. Wat ik op zich niet zo erg vond wat ik weet dat beide geen echte weglopers zijn. Vooral Ryan niet, die veel te bang is om mij kwijt te raken. En Sophie blijft dan wel weer in de buurt van Ryan want die vind dat veel te leuk zo’n jongen die zij lekker kan uitdagen.
Het begon te regenen, wat de kinderen volgens mij helemaal niet door hadden terwijl zij vrolijk aan het spelen waren. Midden in de speeljungle lag een eilandje omringd met water waar je alleen naar toe kon over een brug (die overigens al half in het water hing). Ik hoorde moeders roepen dat hun kinderen niet naar het eilandje mochten omdat zij dan nat zouden worden. En voor ik er erg in had stonden Ryan en Sophie al op het eilandje, met natte schoenen en sokken natuurlijk…
Eigenlijk vond ik het ook wel een beetje grappig. Wat zouden die andere moeders van mij denken? Wat een slechte zus, laat zij zomaar haar broertje en zusje nat worden. Maar ja, de kinderen hadden de grootste lol dus wat hield mij dan ook tegen.

Toen het eenmaal echt hard ging regenen liepen wij praktisch tegen een rij aan voor de zeeleeuwen show. Hartstikke leuk, dat wilden wij wel zien. De deuren gingen open en de kinderen zochten een mooi plekje. De show was ontzettend leuk met grote zeeleeuwen die allerlei kunstjes deden. Sophie zat naast mij en Ryan zat achter mij, die om de zoveel seconden mij aanstootte en zei: “kijk Jamie, wat gaaf he!” en: “Zie je het Jamie, mooi he!” Ze genoten er beiden van.

Na de zeeleeuwenshow is het verder de hele dag gelukkig droog geweest. En Ouwehands is een mooi park met nog best wat overdekte bezienswaardigheden zoals ‘Apia’ en ‘Gorilla Adventure’. Beide overdekte plaatsen hadden een speeltuin waar Ryan en Sophie zoals gewoonlijk niet weg te krijgen waren. Wij hebben ontzettend gelachen om een chimpansee die een hele show aan de bezoekers weggaf.
Daarna hebben wij nog een rondje gelopen door het ‘berenbos’ wat de kinderen helemaal super vonden. Ook door het berenbos konden zij tijdens het bekijken van de beren (het waren en super veel!) klimmen en klauwteren.
Vervolgens hebben wij nog olifanten en giraffen gezien, die toch echt niet kunnen ontbreken aan de dierentuin! De pinguïns waren ook heel grappig, ze kwamen erg dichtbij en je moest oppassen dat ze niet in je vingers pikten.

Als laatste wilde Ryan nog heel graag het grote terrarium en aquarium zien. De vader van Ryan hield vroeger slangen en andere reptielen thuis. Ryan vond dit altijd heel erg leuk en wilde daarom een paar mooie foto’s maken voor zijn vader. Ook heeft hij een mooie foto gemaakt van een slapende tijger, waar zijn moeder dol op is.

Sophie vond vooral de stokstaartjes heel erg leuk. Er waren wel een stuk of twintig in één verblijf. Sommigen sliepen heel lief tegen elkaar aan terwijl anderen druk verstoppertje speelden. Sophie moest er hard om lachen want deze beestjes zien er heel grappig uit en ze kunnen ook zo leuk rechtop staan en je aan staren.

Vijf uur hebben wij uiteindelijk door het park gelopen! De tijd ging zo snel dat wij ons bijna moesten haasten voor de bus. Bij de uitgang was er een fonteintje waar Ryan en Sophie uiteraard niet van af konden blijven. Ze hadden bijna hun schoenen en sokken weer droog en vervolgens spatteren ze elkaar weer onder met water. Oh, oh, wat heb ik gelachen om hen.

Tijdens de terugreis kon ik merken dat de kinderen moe waren. Ze waren een stuk minder druk dan de heenweg en zaten rustig voor hun uit te staren. Ik de bus vroeg ik hoe ze de dag vonden. Ryan: “Super leuk, dankjewel Jamie”. Sophie: “Middelmatig”. Sophie probeert mij altijd uit te dagen en mij op de kast te krijgen. Dit doet zij wel vaker, dus ik ben het wel gewend. Ook met spelletjes probeert ze altijd vals te spelen om mij te plagen. Eigenlijk vind ik het wel grappig. Ik ken Sophie nu al zo lang dat ik heus wel weet dat zij net zo’n super leuke dag heeft gehad als Ryan!

Ik had het idee dat de kinderen het op een gegeven moment fijn vonden om thuis te zijn, ze waren allebei doodop. Een goed teken denk ik maar zo! Beiden hebben mij bedankt en de ouders vonden het ook super dat ik de kinderen een dag mee op stap heb genomen. De reis verliep goed, de dierentuin was hartstikke leuk en wij hebben ons niet tegen laten houden door het koude en natte weer. Kortom: een top dag!

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *